Norsk Lundehund

Jedna z ras psów, która należy do grupy szpiców i  pierwotnych psów, zaklasyfikowana zostałą do sekcji szpiców myśliwskich północnych.

Słowo Lunde jest norweską nazwą maskonurów, stąd oznacza to psa przeznaczonego do polowań na te ptaki (lundehund). Hans Räber zakłada, że lundehund norweski wywodzi się z rejonów miasta Maastad na Værøy i jego przodkami były psy mniejsze służące do pilnowania stad kóz i owiec na tej wyspie. Pierwsze udokumentowane opisy tej rasy psów pochodzą z 1591 roku i sporządzone zostały przez Schønebøla, a w 1753 roku opublikowana zostaje książka biskupa z Bergen, Erika Pontopidana, pod tytułem: "Det første Forsøg paa Norges naturlige Historie". Zawarte są w niej m.in. takie informacje o lundehundzie: "Do łapania ptaków pies ten szkolony jest w krajach północnych, gdzie nie można wspiąć się za nim po stromych skałach. Na Røst i Varøy, gdzie łapanie ptaków jest najbardziej popularne , każdy chłop trzyma nawet do 20 takich psów."

W tamtych latach wartość majątkowa użytkowego lundehunda mogła osiągać wartość krowy sięgać, ponieważ ilość złapanego ptactwa przez takiego psa sięgała nawet do 130 sztuk za jedną noc. Na tym tle często powstawały konflikty pomiędzy chłopami, którzy strzegli, aby sąsiad mieszkający obok nie posiadał większej liczby ludenhundów, co powodować by mogło mniejsze dochody. W połowie wieku XIX rozpowszechnił się polowania model na maskonury za pomocą sieci. Wiązało się to z liczebności spadkiem utrzymywanych lundehundów. Dopiero w 1937 roku odtworzyć się udało hodowlę oficjalną z pojedynczych osobników zachowanych w Maastad, a w 1943 roku nastąpiło uznanie rasy tej przez Kennelklub.